ใครยังไม่เห็นธีมบลอคใหม่ กดเอฟ 5
ธีมนี้เกิดจากความคิดชั่ววูบ และการกระทำชั่ววูบ แต่คิดว่าคงจะอยู่นาน 555555
เปรตมะ? ด่ามาได้เต็มที่เลยนะ อยากได้ยินคำด่า กร๊ากกกกกกก
.
.
วันนี้เราจะพูดถึงเรื่องหมอนเจ้ย์...
ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสามี ที่รอภรรยาเข้าห้องคลอด
หมอบอกว่า อาจต้องเสียลูกไปได้ แต่ภรรยาปลอดภัย...
สมมตินะสมมติ
ใครหลงเข้ามาอ่าน แจ้งให้ทราบก่อนว่า เจ้าของบลอคเป็นผู้หญิง
ข้างบนนั่นแค่เปรียบเทียบเฉยๆ
โอเค...ตอนนี้ไม่มีสติ
งานที่ต้องประสานงานยังไม่เสร็จ แถมยังมีงานรับจองบูธอีก งานที่ตัวเองจัดอีก....
แต่ถ้าไม่เอาความคิดบ้าๆที่อยู่ในหัวออกมาเป็นตัวหนังสือ
คงไม่สงบและไม่สามารถมีสมาธิทำงานต่อไปได้
ใครเห็นว่าเรื่องนี้ไร้สาระ รีบๆปิดหน้านี้ไป แล้วไม่ต้องคุยกะกูเรื่องนี้เรย -- --"
สำหรับเรา มันสำคัญ....ประหนึ่งสถานการณ์ที่สมมติขึ้น
ใครที่รู้ว่าก้วยทำหมอนเปตะให้เจ้ย์...
เรากำลังพูดถึงเรื่องนั้น
อาทิตย์ที่ผ่านมา เราจำไม่ได้ว่าใช้เวลาเท่าไหร่ในการทำหมอน
แต่ว่า...เราตั้งใจทำมากๆ และพยายามจะให้เสร็จทันก่อนวันศุกร์ที่แล้ว
ผลที่ได้คือ ส่งไปทันวันศุกร์ตอนเย็น แบบอีเอมเอส หนัก 2 กิโล...ค่าส่งพันอัพ -- --"
ของถึงมือพี่ปาม วัีนอังคาร...และพี่ปามเอาไปให้เจ้ยที่ทัวร์ไลฟ์ที่นารา "วันนี้"
อยากบอกว่ามันลุ้นหลายระลอกมากๆ
ลุ้นว่าของที่ทำให้จะเสร็จทันรึเปล่า?
ลุ้นว่าส่งไปจะทันมั้ย? ของจะโดนแกะกลางทางรึเปล่า?
แล้วสุดท้าย ก็ลุ้นว่าพี่ปามจะสามารถเอาไปให้ที่หน้าไลฟ์ได้มั้ย?
ใส่กล่องให้มันอย่างปลอดภัยรึเปล่า? เจ้ย์มันจะดีใจ เห่อถ่ายลงบลอคมั้ย?
เราอยากให้เค้าถ่ายนะ...จะได้รู้ว่าถึงมือมันจริงๆด้วย...อยากรู้ฟี๊ดแบ็คด้วย
เอาจริงๆ เมนหลักที่ทำให้แม่งก็คือ ถ้ามันถ่ายลงบลอคคงเป็นความฮาของชีวิตกูน่าดู....
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลเดียวที่เราทุ่มเทให้เค้าขนาดนี้
เอาเถอะ...ตอนนี้เราได้รับรู้ว่ามันถึงลงกล่องที่เค้าตั้งไว้หน้าไลฟ์ แค่นั้นก็ดีใจแล้ว...
โล่งอกอ่ะ...โล่งจริงๆ ขอบคุณพี่ปามมากๆนะคะ ที่อุตส่าห์ยอมแบกหมอนใบควายๆไปหย่อนใส่กล่องให้มัน...
คือ...เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราตัดสินใจว่าจะทำแล้ว..แล้วคิดว่าจะต้องทำให้ได้
เราเสียดายที่ไม่ได้ไปดูเค้าในขณะที่ยังเป็นอินดี้ส์
แต่ถ้าหากเป็นเมเจอร์แล้วเราเองก็ไม่รู้ว่าเค้าจะยังอ่านจม.แฟนเพลง หรือรับของจากแฟนๆอย่างนี้รึเปล่า
เพราะฉะนั้น เราคิดว่านี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้ทำอะไรให้มันก็ได้
อย่างน้อยก็อยากจะยินดีกับเมเจอร์เดบิวต์ด้วยจริงๆนะ
ส่วนไลฟ์...
พี่ปามถึงกับโทรมาเล่าให้ก้วยฟังจากญี่ปุ่นกันเลยทีเดียว...ตั้ง 20 นาทีแน่ะ เจ๊ทุ่มทุนมากๆ
ไลฟ์น่าไปมากอ่ะ ถึงตัวสุดๆ พี่ปามบอกว่ามันไดฟ์กันบ่อยมาก จับมือ จับตัว จับหมด...โฮกกกก
อีเวรเจ้ย์ไดฟ์บ่อยสุด มีการจะปีนเพดานด้วย...อีแสรด -- --"
ส่วนอากิ....ไดฟ์เหมือนกัน แต่ว่าอมน้ำแล้วพ่นบ่อยมาก สาดด้วย...โอเคอ่ะ กูคิโม่ยยังไงไม่รู้นะอากินะ...
อิจฉาพี่ปามว่ะ...เจ๊โชคดีแล้วนะ สองหมื่นเยนนะ...หมักหมมกับน้ำลายด่าลิ๊งไปสมใจ
มันจะไม่มีแบบนี้แล้วใช่ป่ะ? ลาสท์ อินดี้ ทัวร์ แล้วนี่นา...TAT
อีกนิด ตะกี้พี่ปามเพิ่งเล่ามา ช่วงเมมเบอร์โชไก...เจ้ย์บอกว่า...
ทุกทีเรียกมาโอะซามะ มาโอะเนียงก็ดีนะ แต่วันนี้ให้เรียกโอนี่ซัง
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อีเวรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร อีเปรตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต
กูจะเรียกมึงว่าโอเน่จังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ฮือออออ รักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทำไมไม่ทราบ...แต่...
มาโอะเป็นผู้ชาย(??)ที่ก้วยสามารถพูดคำว่ารักหรือถ้อยคำหวานเลี่ยนได้เต็มปากโดยไม่มีอาการเขินอาย
แต่พี่ปามบอกว่ามันแมนนะ สงสัยต้องมองใหม่นิดนึงละ (ช่วงหลังก็เห็นว่าแมนขึ้นจริงๆอ่ะนะ ไม่เถียง)
เฮ้อ....
กลับมาเรื่องเดิมก่อน
ที่ก้วยบอกว่าภรรยารอดแล้ว หมายถึงพี่ปามมิชชั่นคอมพลีทไปแล้ว
หย่อนหมอนลงกล่องเจ้ย์แล้ว...(พี่ปามบอกว่าทั้งถุงนั่นครึ่งลัง และสต๊าฟซังอึ้งไปเลย)
แต่ที่ยังกังวลอยู่ก็คือ มันจะเอาติดไปได้มั้ย? มันเอากลับบ้านได้ป่าววะ?
มันทัวร์อยู่นี่นะ....กลัวมันแบกกลับไม่ได้แล้วต้องทิ้งจังเลยว่ะ...นั่นแหละ (อย่านะมึง...มูลค่าพันกว่าบาทของกู)
แต่ถ้ามันแจ้งให้ทราบผ่านบลอค ก็คงได้รู้กันว่าลูกสาวหรือลูกชาย แข็งแรงรึเปล่า นน.เท่าไหร่ ว่ากันไป...
เพ้อเจ้อว่ะ เฮ้อ...
ไม่คิดเลยว่าในชีวิตจะได้ทำอะไรแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำงานการฝีมือได้ขนาดนี้ด้วย
มาดูหน้าตาหมอนกันมะ?
อริ๊...ส่งตีนไปให้เจ้ย์
อยากจะเปตะให้คุณบนหน้าจังเลยค่ะมาโอะซัง...อะฮั้ง
(ขอบอกตีนสีส้มที่เห็นบนหมอนนั่น วัดจากไซส์ตีนกูที่ทาบกับกระดาษแพทเทิร์นนี่แหละ สะใจชิบหาย)
ด้านอะฮั้งและมาโอะฟิชกันบ้าง...
ตรงปลาเมาฟิชยัดนุ่นให้มันเด้งๆพองๆด้วยนะ น่ารักแสรดเรยอ่ะ...
ทำเสดแล้วไม่อยากให้มันเลยว่ะแม่ง...แต่ก็ให้...-- --
ผ้าที่ใช้ทำ สีขาวเป็นผ้าขนแมวสีขาวนุ่มๆเลยอ่ะ จับแล้วโมเอะมาก ยกความดีความชอบให้แตง
สีส้มผ้าสักหลาด สีฟ้าก็แนวๆสักหลาดนะ นิ่มๆดีอ่ะ สีดำโซล่อนเหลือใช้...
เพราะงั้น...สัมผัสของหมอนนั้น โคตรโมเอะ
เอาจริงๆที่ทำทั้งหมดนี่โคตรอารมณ์ชั่ววูบเลยอ่ะ
คิดจะทำ...แล้วเจอบีมเสี้ยม (ขอบคุณที่เสี้ยม กูคงไม่มีวันนี้ถ้าไม่มีการเสี้ยมของมึง)
คนเสี้ยมถัดมาคือ อร (ขอบคุณมึงเช่นกัน ที่ทำให้กูเร่งหมอนอะฮั้ง เปตะได้สมใจ)
คนที่สอนวิธีทำคร่าวๆและทนฟังแผนงานการเย็บผ้าอันไม่รู้เรื่องของกู คือ เบลล์ (แม้ว่ารูปร่างหมอนจะเปลี่ยนไปจากที่คุยกะเบลล์ไว้ทีแรกก็เถอะ)
คนที่สนับสนุนและเสี้ยม และอุตส่าห์ไปเลือกซื้อผ้าเป็นเพื่อน คือ แตง (ขอบคุณมาก ที่ยอมเดินลากขากับกู ไม่มีมึงหมอนกูจะไม่โมเอะขนาดนี้)
คนที่ฟังกูบ่นว่าหมอนแม่งเย็บยากขนาดไหนแล้วยังให้กำลังใจให้กูเร่งหมอนให้ทัน รับภาระงานที่กูแฮนด์ไว้ไปทำแทนส่วนหนึ่งด้วย คือ แคท (กูขอบคุณมากๆจริงๆ กูไม่รู้จะพูดอะไร เรายังมีงานที่ต้องสู้กันต่อไปอีก 1 งาน)
สต๊าฟงานเจอีทุกท่าน ที่เข้าใจว่าก้วยต้องทำให้สำเร็จให้ได้...คือ พี่นา พี่เม ซ้อ (ขอโทษที่เอาเวลาแฮนด์งานมาทำหมอนด้วยนะคะ เรายังต้องสู้กันต่อไปจนถึงสิ้นเดือนเนาะ)
พี่ลู ที่ให้ยืมค่าส่ง...ถ้าไม่มีพี่ วันนี้มันคงไปไม่ถึงญี่ปุ่นอ่ะ มันเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องทำ แต่เป็นเรื่องที่หนูตัดสินใจไปแล้วว่าต้องทำให้ได้..และพี่ช่วยทำให้หนูทำสำเร็จ ขอบคุณมากๆค่ะ
แม่...ทุกเรื่องเลยอ่ะแม่ ขอบคุณที่เข้าใจ พอลูกสาวบอกว่าจะทำหมอนให้ผู้ชาย(??)ที่ไหนไม่รู้ แม่ก็ไม่ห้าม
ยอมให้ใช้จักร มาสอนใช้นิดๆหน่อยๆ ทำจักรเจ๊งก็ไม่ว่า จ่ายค่าซ่อมให้อีกตะหาก
ลูกสาวต้องเปิดไฟตอนแม่นอนหลับเพื่อสอยหมอน แม่ก็เอาอายแพดมาปิดตา ให้ลูกสอยต่อไปไม่ว่าอะไร...
ทรพีว่ะกู...ทรพีชิบหาย
แม่พาไปร้านปักฉลุ ให้เค้าทำตัวอักษรให้ ถ้าไม่ได้ไปวันนั้น หมอนก็คงไม่เสร็จอ่ะ เพราะเย็บเองขนาดนั้นไม่ได้
เรื่องค่าส่งของ แม่ว่าเรื่องการใช้เงิน ซึ่งสมควรแล้ว...มันเป็นเวลาสิ้นเดือน ที่เราเก็บเงินไว้ไม่พอค่าส่ง
แต่ขอบคุณจริงๆที่แม่เข้าใจว่าที่ทำมาจะเปล่าประโยชน์ทั้งหมดถ้าหากไม่ได้ส่งวันนั้น
พี่ปาม...ถ้าเจ๊ไม่ออคตั๋วได้วันนั้น...
ไม่บอกว่าไปส่งหมอนให้ได้ กระบวนการทั้งหมดนี้จะไม่เกิดขึ้นค่ะ
แล้วยังอุตส่าห์แปลจม.ไก่กาที่เขียนถึงเจ้ย์เป็นภาษาญี่ปุ่นให้ด้วย โทรมาเล่าความประทับใจในไลฟ์ให้ฟังตั้ง 20 นาทีอีกตะหาก
ขอบคุณมากๆค่ะ
ที่ฝอยมากทั้งหมดอ่ะ ขอบคุณมากจริงๆนะ
อีเจ้ย์...กูจะไม่ขอบคุณมึงหรอกนะ ที่ทำให้กูทำอะไรบ้าๆแบบนี้ 1 ครั้งในชีวิต มึงอ่ะแหละ ขอบคุณกูด้วย -*-
เฮ่อ~ โล่งแล้ว...
จะไปทำงานต่อแล้ว ขอบคุณที่อ่านจนจบน้าาา
อุณุญาตให้ด่าแค่เรื่องธีมบลอคอย่างเดียวนะคะ 55555555555555
ไปแระ อะฮั้ง~
edit @ 3 Jul 2008 22:16:04 by LittleBaNaNa
/ ทำหน้ามึนไม่รู้เรื่อง
