สวัสดีค่ะ

.

.

วันนี้วันที่...31 กรกฎาคม 2549

.

.

เรา...ได้เห็น ARASHI ทั้ง 5 คน...แบบไม่ต้องผ่านจอทีวี สายไฟ จอคอม หรือสายโทรศัพท์

...เป็นครั้งแรกที่เห็นกับตาตัวเอง...มันเป็นช่วงเวลาที่มีค่ามาก..แม้จะดูเลือนลางไร้สติไปหน่อยก็ตามทีเหอะนะ

ขอเล่าแบบย่อๆ...แค่ช่วงเวลาประทับใจของเราเท่านั้น เพราะไม่อยากลืม

อยากเก็บความทรงจำ ภาพที่ยังติดตาอยู่ให้ออกมาเป็นตัวหนังสือ

เมื่อไหร่ที่อยากนึกถึงภาพนั้น..ก็เข้ามาดูในบลอคตัวเอง

.

.

เสียใจด้วยสำหรับคนที่ไม่ได้มาเห็น หรือไปแล้วแต่เห็นพวกเค้าไม่ชัด

และต้องขอโทษด้วยสำหรับคนที่คิดจะเข้ามาหารูปพวกเค้าในวันนี้ เพราะเราไม่ได้ถ่ายเลยอ่ะ T___T

.

.

ตอนนี้อยู่ที่ม.แหละ หลังจากออกจากโรงแรมอมารีแอร์พอร์ทก็นั่งแท็กซี่มาลงหมอชิตแล้วต่อรถใต้ดินมา รอเพื่อนไปยืมหนังสือที่หอสมุด เลยมาเล่นคอมรอก่อน

.

.

ตื่นแต่เช้า ไก่ยังไม่โห่แน่ๆ..ตี 3 คุ้มค่าที่ตื่น...นอน 2 ชม. แล้วไง? มันคุ้มค่ามั้ย?

คุณค่าทางจิตใจ..บอกได้คำเดียวว่าคุ้ม!!!

คุ้มมากๆ ต้องขอบคุณแกรมมี่ แล้วก็พี่ๆการ์ดที่อุตส่าห์มายืนกั้น คอยบอกว่าตอนนี้เค้าทำอะไรอยู่ ออกมาตอนไหน คอยกันรั้วให้ ขอบคุณมากๆค่ะ จากใจจริงๆ..ที่ตะโกนขอบคุณพี่ๆหลังจากที่ ARASHI กลับไปแล้วนั่นคือของจริงค่ะ ไม่ได้ตามมารยาทหรือเฟค

แล้วก็ทางโรงแรมหรือสต๊าฟที่จัดบริเวณไว้ให้จริงๆ นอกจากนี้...ขอบคุณ

พี่หนูนา น้องเอิน พี่นัต พี่ซาซา พี่มิ พี่หมูแดง พี่ตูน...ที่มากรี๊ดแตกแหกปากด้วยกัน

กลุ่มที่ยืนข้างๆที่ไม่ด่าเรา แม้เราจะทำตัวโคตรน่ารำคาญก็ตาม

แล้วก็พี่ปอน..ที่บอกข่าวการมาของ ARASHI ตลอด

จะเล่าแล้วนะ..

.

.

ไปถึงตั้งแต่ตี 4 กว่าๆ ลงแท็กซี่เจอพี่ปอนนั่งข้างหน้าโรงแรม ทักทายนิดหน่อย...แล้วก็เดินไปหาของกินฝั่งตรงข้าม ทำตัวชิวแดกกะพี่หนูนา 2 คน

เสดแล้วกลับมาแดกๆๆๆๆ พอพี่ที่โรงแรมเค้าออกมาบอกว่า เดี๋ยวรถเค้าจะเข้าไปด้านข้าง ไม่มาด้านหน้า ให้ไปตั้งแถวรอตรงนั้น ก็โอเคๆ มูฟๆๆไป โทรบอกคนนูนคนนี้ เฮ้ย ย้ายที่ๆๆ

เสดแล้วก็ไปตรงข้างกำแพง...เค้าจะมีรั้วกั้นบริเวณจัดที่ให้เรายืนอยู่

โอเค..ตามแบบที่ดี ก็ยืนตรงที่เค้าจัดไว้ให้แหละ แต่ไม่ได้เดินไปลึกถึงตรงแถวๆหน้าประตูนะ เพราะตรงนั้นกลุ่มแรกๆเค้าไปยืนแล้ว

ไอ้เราก็แบบ...กูอยากได้หน้าๆอ่ะ ไม่อยากยืนซ้อนเค้า ก็เลยเกาะรั้วต่อจากคนข้างๆเลย

หันไปบอกพี่นา ก้วยพอละนะ..ตรงนี้แหละ ขี้เกียจเดินละ...แล้วก็วางของเเหมะแม่งอยู่ตรงนั้น ยืนเกาะรั้ว สบายใจเฉิบ ร้องเพลงมิวห่านเหวอะไรไม่รู้ ราวกับวันนี้กูมารับชิโรตั้น ไม่ใช่อาราชิ (แต่ชอบอาราชิจริงๆนะ..เมนรึเปล่า ไม่รู้เพราะชอบหลายอย่างในเวลาเดียวกันอ่ะ -- --")

ตอนนั้น จำไม่ได้ว่ากี่โมงอ่ะ ตี 5 ได้มั้ง...ยังมืดอยู่เลย มืดจริงๆ แต่ก็ยืนคอยต่อไป เมาท์กันสนุกสนานเฮฮา แบ็คบ้าง มิวบ้าง แต่จะมิวซะส่วนมาก

พอเริ่มสว่างก็เห็นรถตู้...กรี๊ดแตกกันใหญ่..หารู้ไม่ว่ารถตู้ของสองศรีพี่น้อง GM

น้อง 2 คนก็น่ารักดีนะ เราก็ไม่ได้เกลียดอะไรเค้า....เสดแล้วน้องก็เข้าโรงแรมไป

ต่อมา จำไม่ได้ว่ากี่โมง...พี่การ์ดก็เริ่มยืนเป็นจุดๆประจำที่ พี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเราน่ารักมากๆ

ใจดีมาก ยิ้มตลอด เล่นตลอด หลังๆมีการลากพี่อีกคนที่ยืนอยู่จุดข้างๆ(หน้าเหมือนคุณกนก) มาเล่นตลกคู่ แล้วก็คอยบอกว่า เมื่อไหร่อาราชิมา เค้าทำอะไรอยู่ แถลงข่าวรึยัง อะไรแบบนี้ตลอดเวลา

พอเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ 6.30-7.00 ประมาณนั้นแหละ สว่างแระ แต่อากาศไม่ร้อน ตรงนั้นมีลมตลอด คงเพราะเรายืนข้างหน้าด้วยมั้ง...พี่เค้าบอกว่า เนี่ยมาแล้ว...กรี๊ดกระหน่ำ ทำอะไรไม่ถูก กูกรี๊ดๆๆๆ กรี๊ดอย่างเดียว มือ 2 ข้างก็ถือโน้ตบุ๊ครูปพี่โช ของหน้าคอน THE SHOW อ่ะ

แล้วรถทัวร์ที่เค้าตนั่งมาก็ค่อยๆเคลื่อนมาช้าๆ..มองขึ้นไป ไม่ค่อยเห็นใครเลย เห็นเงานิโนะลางๆด้านหลัง...ใครไม่รู้ที่ใส่เสื้อนอกสีขาวนั่งอยู่ริมกระจกด้านซ้าย คิดว่าน่าจะมัตสึจุนแน่ๆ

แล้วประตูรถก็เปิด...

สต๊าฟทางฝั่งเค้าก็ลงมากันอ่ะ แล้วก็ตามด้วยอาราชิที่ลงมาหลังสุด...

คนแรก...จุน เสื้อนอกขาวๆจริงๆ จุนน่ารักมาก ขาวมาก รวบผมครึ่งหัว มาหยุดยืนตรงบันไดรถ แล้วก็ค่อยเดินลงมาข้างล่าง มีน้อง 2 คน (กอล์ฟ + ไมค์) มารอรับอยู่

ตามด้วยไอบะ...ไอบะดูโทรมๆอ่ะ อย่างที่เอินบอก ไม่ค่อยยิ้มยังไงไม่รู้ สงสัยตื่นเต้น ^^

แล้วก็โอจัง...หน้าโอจังมึนมาก - -"...คือโอจังไม่เล่นอะไรเลย เหมือนเพิ่งตื่นสุดๆ เข้าใจว่าเหนื่อยนะคะ ไม่ได้ว่าอะไรจ้ะ ^^

คนที่ 4..พี่โช!!! พี่โชอ่ะ พี่โชขยับได้...พี่โชขยับได้จริงๆด้วยอ้า...โฮกกกกกกกกกกกกก

พี่โชออกมายืนตรงบันไดแล้วจับราวข้างบน ทำหน้าเหรอหรา หันซ้ายหันขวา น่ารักม๊ากกกกกกกกกกก >___<,,

พอพี่โชลงมาเสด นิโนะก็โผล่หัวมา (ป่าวด่านะ แต่นิโนะโผล่หัวตรงประตูจริงๆ) นิโนะยิ้มน่ารัก ดูวิ๊งที่สุดใน 5 คนเลยอ่ะ (ในความคิดเรานะ) โบกมือก่อนเลย แล้วก็หันมากราดชู 2 นิ้ว....น่ารักสุดๆ ดูแบบมืออาชีพมากๆนิโนะ (เออ ก็ไอดอลโปรเนอะ โกอินเตอร์นิ่)

พอนิโนะลงมาเสด....พี่โช...โอบไหล่ปั๊บเลย โอบกันปุ๊บปั๊บไม่มีห่างเลยอ่ะ โชนิโนะมากๆ การันตี!!!

ตอนนี้ต้องไปยืมหนังสือแล้ว เดี๋ยวกลับถึงบ้านมาอิดิทอัพต่อนะ

.

.

มาอิดิทต่อแระ...ถึงไหนนะ

อ๋อ โชนิโนะ...อื่ม...ไม่รู้สิ โมเมนท์นั้นทุกอย่างเลือนลางมาก รู้แต่ว่า อาราชิจริงๆนะ ทุกคนมาอยู่ตรงหน้า หายใจใต้แผ่นฟ้าเดียวกัน ห่างกันไม่ถึง 5 เมตร (จริงๆอาจจะแค่ 3 ก็ได้ ประมาณเวอร์ๆไว้ก่อน) ไม่รู้สิ...รู้แต่ใกล้มากๆ ชนิดที่ว่า บัตรคอนเสิด 3000 จะเห็นชัดเท่านี้มั้ย?

คุ้มค่าจริงๆ โชคดีมากๆที่ตัวเองหยุดยืนอยู่ตรงนั้น...ทั้งลงรถ ขึ้นรถ...มันก็มาขึ้นตรงหน้ากูนี่แหละ!!!! ฮือๆๆๆๆ....ดีใจว้อยยยยยยยยย TvT

เชื่อแล้วเลยว่าเรื่องดวงนี่มันสำคัญจริงๆ วันนี้ดวงดีสุดๆก็ว่าได้...

ตอนแรกนึกว่าจะไปจอดตรงหน้าประตูทางเข้าเลยซะอีก แต่นี่มีหยุดยืนลงมาโบกมือทักทายแฟนๆ แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ...มันดีใจนะ ดีใจมากๆ พูดไม่ถูก

แต่แอบเฟลนิดนึงว่ามองไม่ค่อยเห็นเพราะคนดันกันเยอะ นักข่าว + สื่อก็รุมกันซะ เลยไม่ค่อยเห็นเค้าตอนแรกๆ พอเค้าเดินไปจะเข้าโรงแรมก็หยุดอยู่อีก แล้วก็โบกมือ ค่อยเห็นจุน โอจังถนัดตาหน่อย แล้วไง...โชนิโนะแม่งก็ยังติดกันอยู่ดี อร๊ากกกกกกกกกกกกกก น่ารัก >__<,,

แล้วเค้า...ก็เข้าไป....ยืนรอตั้งแต่ 7 โมง เพราะพี่การ์ดบอกว่า เดี๋ยวเค้าก็ออกมาทางนี้อีก เยส!!!

คือแบบ...ดีใจอ่ะ นี่กูจะได้เห็นอีกจริงๆเหรอ?

คือ..แค่นั้นก็ชัดชิบหายแล้ว กูมีความสุขแล้ว

แต่ถ้าออกมาอีก ก็อยากเห็นให้นานกว่านี้ เพราะตอนที่เห็นใกล้ๆมันประมวลเวลาไม่ถูกอ่ะ 1 นาที? 3 นาที? ไม่รู้สิ เร็วมาก...แต่ก็จดจำอะไรหลายๆอย่างไว้ในหัวได้มากขนาดนี้ มันปลื้มสุดๆจริงๆ

เกือบ 2 ชม.ที่ยืนรออยู่ด้านนอก ก็มีลงไปนั่งข้างล่างกับพี่มิบ้าง แต่ก็แป๊บเดียว ที่ข้างๆก็เริ่มขยับมา

เราก็ไม่ได้อะไรนะ เข้าใจทุกคนแหละว่าอยากเห็น แล้วเราก็ผิดที่ขยับที่เอง ลงไปนั่งเองด้วย ถ้าหากว่าคุณคนข้างๆมาอ่านเจอวันนี้ก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ ที่ทำแบบนั้นลงไป หวังว่าคงเข้าใจกันนะคะ m(__ __)m

ช่วงเวลาตั้งแต่ 7 โมงถึงประมาณ 8.45 ก็เล่นปาหี่กันไปกับเพื่อนๆตรงนั้น พี่การ์ด 2 คนก็มาเล่นตลก คุยนู่นคุยนี่สนุกสนานเฮฮา

พี่เค้าก็บอกเรื่อยๆว่า...เออเนี่ย เค้าขึ้นไปกินข้าวกัน ลงมาห้องแถลงข่าวแล้วนะ ไรทำนองนี้ น่ารักจริงๆ >w<

แล้วพอตอนอาราชิใกล้ออกมา ก็มีการซักซ้อมกันประมาณว่า ให้ร้องท่อนฮุคเพลงอาราชินะ ร้องกันไปหลายรอบอยู่เหมือนกัน3 รอบก่อน แล้วก็ตอนใกล้ออกมาอีกรอบ พอเค้าจวนจะออกมาจริงๆก็อีกรอบ รวมๆประมาณ 5-6 รอบได้มั้ง...แล้วหนุ่มๆทั้ง 5 ผู้แสนเจิดจ้าก็เดินออกมา

คราวนี้จำไม่ได้ว่าใครออกมาก่อน อยู่ไกลไป..แล้วเนื่องจากเบียดกว่าตอนแรก เลยร่นมาอยู่แถว 2 หลังพี่นาที่เกาะรั้วแทนกุไปแล้ว คือมันเบียดมาด เบียดมากจริงๆ คือ...รู้สึกว่าตัวเองบี้ได้ ไม่ใช่เสียงนะ..คือตัวกูบี้เลย แต่ ณ เวลานั้น จะบี้ก็บี้เหอะ อาราชิไม่ได้มาทุกวัน

เออใช่...มีพวกไอ้เก๊ามาด้วย รอบแรกเก๊ามาไม่ทัน ก็เห็นรอบ 2 นี่ล่ะมั้ง

รอบนี้คือ...มาหยุดยืนกันตรงถนนก่อนขึ้นรถ ค่อจยๆเดินทักทายแฟนๆอ่ะ เห็นมัตสึจุนบ่อยมาก แล้วพอตอนที่เค้าเดินมาหยุดตรงหน้าเรา...

นั่นแหละวินาทีแห่งความประทับใจจริงๆ

เราถือโน้ตบุ๊คของหน้าคอน THE SHOW...ซึ่ง...ไม่มีใครถือเลยนอจากเรา

เล่มเล็ก แล้วไงอ่ะ...พี่โชหันมาเห็นอ่ะ...พี่โชเห็นอ่ะ!!!!!!!!!!!!!!!! พี่โชเห็นอ้ะ!!!!!!!!!!!!!!!!

ขณะที่กำลังโอบนิโนะที่อยู่ข้างๆรึเปล่าไม่ทราบ....เค้าหันมาเห็นรูปตัวเอง...แล้วมองเราอ่ะ!!!!!! พยักหน้า...แล้วยิ้มให้....คือรู้เลยว่ากู...กูแน่ๆ กูไม่ได้เข้าข้างตัวเอง กูแน่ๆอ่ะ

มายก็อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ดีจายว้อยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์เอาค่าแรงจากการทำงานพิเศษไปหาสมุดเล่มนี้มาเล๊ยยยยย สวยก็สวย นายแบบก็หล่อ แล้วยังทำให้พี่โชยิ้มให้อีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...

ดีใจน้ำตาไหลแล้วอ้ะ..คือจุดนี้แม่งบ้าไปเลย....เสดแล้วเค้าก็เดินต่อไปอีกนิดนึง..เราก็ตะโกนเรียกคนอื่นบ้าง ซึ่งขณะนั้นขยับมาเป็นโอจัง

โอจังง่ะ โอจัง....โอจ๊างงงงงงงง หน้ายังง่วงๆอยู่เลย หรือมองหาพัดตัวเองอยู่ไม่ทราบได้

แต่เห็นว่าหน้าโอจังมึ๊นมึน (ระยะใกล้นะทุกท่าน อย่าลืม) โอจังชูพีซสองนิ้วแบบมึนๆ หันไปมองรอบๆ...พี่นาที่อยู่ข้างหน้าก็ตะโกน โอจ๊างงงงงงงงงงงงงงง

กูก็....โอจังด้วยว้อยยยยยยยยยย โอจ๊างงงงงงงงง

เสดแล้ว...เค้าก็ยังสติลชูพีซแบบมึนๆอยู่ดี เราก็เลฃย ชูพีซใส่เค้าแบบฮึ้ยๆๆๆๆๆๆ แล้วแหกปากเรียกไปด้วย

โอจังหันมา...ชูพีซให้คืนแล้วขยิบตาอ้ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! โอจังขยิบตา...คือไม่เชิงขยิบอ่ะ แต่ชูพีซแบบเย้ๆ 1 แอ็คถ้วน...อีก้วยตายห่าน...

แล้วก็เป็นไอบะซึ่งไม่ค่อยหันมาเท่าไหร่ แอบเสียดายอ่ะ แต่ก็ตะโกนเรียกมาซากิๆกับเอินนะ

แล้วก็ขยับมาเป็นมัตสึจุน...กรี๊ดว้อยยย หล่ออ ขาวววว สุดๆ...แต่แบบ จุนหันหลังง่ะ

แล้วใกล้มากชนิดที่ว่าสามารถเห็นว่าปอยผมที่รวบครึ่งหัวไว้ด้านหลังน่ะ มันยังมีสีทองๆติดมาอยู่เลยนะ เสียมากๆด้วย -*-

แล้วคุณเธอก็โบกมือ ยิ้ม เล่น น่ารัก...>_______________<,,

เสดแล้ว...หันไปเห็นพี่โช เยื้องไปด้านขวาแระ...แต่ยังเห็นหน้าชัดสุดๆอยู่ พี่โชมองแฟนๆที่ปีนอยู่บนกำแพงอ่ะ แล้วทำหน้าแบบ..ห๊ะ!!! -[]-!!!...แล้วก็ยิ้มๆ (คงอึ้งไปเลยอ่ะคุณชาย..แต่อย่าลืมว่าแฟนๆเค้าก็ทำเพื่อพวกนายนะ)

สุดท้ายหนุ่มๆทั้ง 5 ก็ขึ้นรถกลับไป..โดยมีการโบกมือบ๊ายบายบนรถตลอด

นิโนะมาอยู่ตรงท้ายรถ อมยิ้ม น่ารัก จุนก็ชี้นู่นชี้นี่ ชูสองนิ้ว พีซใส่เข้าไป โอจังไม่เห็น แต่เห็นพี่โชมาเกาะกระจกโบกมืออยู่ลางๆ พอฟิกเกอร์ได้

แล้วไอบะ....เห็นๆเลยว่าไปเกาะกระจกถัดจากพี่โช กำลังบ๊ายบายหรืออะไรซักอย่างอยู่ เห็นลางๆอ่ะ ลางๆจริงๆ แต่รู้ว่า นั่นไอบะแน่ๆ ท่ามันฟ้อง!!!!

จบแล้ว...

.

.

มันไม่นานเลย..ไม่นานเลยจริงๆกับการได้เห็น ได้สัมผัสวินาทีที่มีความสุข

แต่ปลื้มอ่ะ ปลื้มมาก รู้สึกโชคดีมาก ที่พาขาตัวเองไปหยุดอยู่ตรงนั้น เห็นชัดมากกกกกกก

รู้สึกดีมากที่เอาโน้ตบุ๊คพี่โชติดมากันเอาไว้แล้วตัดสินใจควักขึ้นมา

รู้สึกดีมากที่พี่หนูนาพาไอ้โชคมาด้วย (เปลี่ยนจากโชคชัยเป็นโชคดีเหอะ)

รู้สึกดีที่ได้ไปเจอเพื่อนๆ แล้วก็คุยแลกเปลี่ยนภาพ..ที่ตัวเองเห็นต่างๆกันไป

คนนึงมองคนนี้ อีกคนมองคนนี้...มันก็ดีอ่ะ เพราะลำพังเราสายตาคู่เดียว โฟกัสจุดเดียว..มันตามได้ไม่หมดทั้ง 5 คน (ยกเว้นโชนิโนะ เพราะตัวติดกัน)

จากการเขียนบลอควันนี้ คิดว่าเขียนเพื่อเป็นความทรงจำของตัวเอง

และเพื่อแชร์ประสบการณ์ให้กับคนที่ไม่ได้ไปหรือเห็นไม่ชัด...

แต่ถ้าหากคุณต้องการรูป เราเสียใจด้วยที่เราไม่ได้ถ่ายไว้ ไม่ได้หวงนะ แต่ไม่ได้ถ่ายไว้จริงๆ คิดว่าเดี๋ยวคนอื่นก็คงเอามาลงล่ะมั้ง ^^!

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าความชอบส่วนตัวหรือส่งเสริมคู่นี้นะ

แต่มันโชนิโนะจริงๆ!!!!!!

.

.

ใครที่ไปรับอาราชิมาแล้วเขียนบลอคเหมือนกัน ทิ้งคอมเมนท์ไว้ข้างล่างได้นะคะ

เราก็อยากเห็น...ในมุมที่คุณมองเหมือนกันค่ะ